Français (France) 
English (UK) Kaart van locaties of tradities die voorkomen in een video op deze site
• Gebruik de markers om de inhoud te verkennen •
De historische ontwikkeling van Turkije van Anatolische beschavingen tot de moderne republiek
De eerste bewoners en de neolithische revolutie
Het grondgebied van het huidige Turkije behoort tot de oudste continu bewoonde regio's ter wereld. Dankzij zijn ligging tussen Europa, Azië en het Midden-Oosten vormde Anatolië gedurende duizenden jaren een brug tussen verschillende beschavingen, handelsroutes en migratiebewegingen.
Archeologische vondsten tonen aan dat mensen reeds tijdens het paleolithicum in Anatolië leefden. In verschillende grotten en riviergebieden zijn stenen werktuigen gevonden die wijzen op menselijke aanwezigheid die honderden duizenden jaren teruggaat.
Een bijzondere plaats in de wereldgeschiedenis wordt ingenomen door Göbekli Tepe in Zuidoost-Anatolië. Dit monumentale heiligdom, dat rond 9600 voor Christus werd gebouwd, behoort tot de oudste bekende religieuze bouwwerken ter wereld. De ontdekking ervan heeft het traditionele beeld van de overgang naar landbouw en sedentaire samenlevingen ingrijpend veranderd.
Enkele millennia later ontwikkelde zich in Centraal-Anatolië de nederzetting Çatalhöyük, een van de grootste neolithische gemeenschappen ter wereld. De dicht opeengebouwde woningen, muurschilderingen en religieuze rituelen getuigen van een complexe agrarische samenleving.
Anatolië speelde daardoor een centrale rol in de verspreiding van landbouwtechnieken naar Europa en andere delen van Eurazië.
De bronstijd en de eerste Anatolische rijken
Tijdens de bronstijd groeide Anatolië uit tot een belangrijk handelsgebied tussen Mesopotamië, Syrië en de Egeïsche wereld.
De Hatti vormden een van de eerste bekende volkeren van Centraal-Anatolië. Hun cultuur beïnvloedde later sterk de opkomende Indo-Europese beschavingen die zich in het gebied vestigden.
Het Hettitische Rijk
Vanaf de zeventiende eeuw voor Christus ontwikkelde zich het Hettitische Rijk tot een van de grote machten van het Nabije Oosten.
Vanuit hun hoofdstad Hattusa controleerden de Hettieten een groot deel van Anatolië en breidden zij hun invloed uit tot Syrië en Noord-Mesopotamië. Hun rijk stond op gelijke voet met Egypte en Assyrië.
De beroemde Slag bij Kadesj tegen farao Ramses II behoort tot de best gedocumenteerde conflicten uit de oudheid en leidde tot een van de oudste bekende vredesverdragen.
De Hettieten ontwikkelden geavanceerde juridische systemen, diplomatieke tradities en administratieve structuren die later andere beschavingen beïnvloedden.
Rond de twaalfde eeuw voor Christus stortte het Hettitische Rijk in tijdens de algemene crisis die grote delen van het oostelijke Middellandse Zeegebied trof.
Frygiërs, Lydiërs en Griekse kolonies
Na de val van de Hettieten ontstonden verschillende regionale koninkrijken.
De Frygiërs vestigden zich in Centraal-Anatolië en werden later verbonden met de legendarische koning Midas. In het oosten ontstond het koninkrijk Urartu rond het Vanmeer, terwijl de Lydiërs het westen van Anatolië beheersten vanuit hun hoofdstad Sardes.
De Lydiërs speelden een belangrijke rol in de economische geschiedenis doordat zij in de zevende eeuw voor Christus een van de eerste gestandaardiseerde muntsystemen invoerden.
Langs de Egeïsche kust vestigden Griekse kolonisten zich in steden zoals Milete, Efeze en Smyrna. Deze Ionische steden groeiden uit tot belangrijke centra van filosofie, wetenschap en handel.
Verschillende grondleggers van de Griekse filosofie, waaronder Thales en Anaximander, waren afkomstig uit deze Anatolische steden.
De Perzische overheersing en de hellenistische periode
In de zesde eeuw voor Christus werd Anatolië opgenomen in het Perzische Achaemenidische Rijk.
De Perzen verdeelden het gebied in satrapieën die bestuurd werden door gouverneurs maar tegelijkertijd een aanzienlijke mate van lokale autonomie behielden. Koninklijke wegen verbonden Anatolië met de rest van het enorme rijk dat zich uitstrekte van de Middellandse Zee tot Centraal-Azië.
Deze overheersing eindigde met de veroveringen van Alexander de Grote in de vierde eeuw voor Christus.
Na zijn dood werd Anatolië verdeeld onder verschillende hellenistische staten, waaronder het Seleucidische Rijk en het koninkrijk Pergamon.
De Griekse taal en cultuur verspreidden zich gedurende deze periode over grote delen van Anatolië en beïnvloedden de architectuur, het onderwijs en de stedelijke cultuur.
Romeins Anatolië en de opkomst van het christendom
Vanaf de tweede eeuw voor Christus kwam Anatolië geleidelijk onder Romeinse invloed te staan.
Onder Romeins bestuur werd de regio een van de rijkste en meest verstedelijkte delen van het rijk. Steden zoals Efeze, Pergamon en Antiochië ontwikkelden zich tot belangrijke economische en culturele centra.
Anatolië speelde eveneens een cruciale rol in de geschiedenis van het christendom. De apostel Paulus maakte verschillende missiereizen door Klein-Azië en stichtte christelijke gemeenschappen in talrijke steden.
De zeven kerken van de Openbaring bevonden zich allemaal in West-Anatolië.
Ook verschillende belangrijke kerkvergaderingen vonden plaats op Anatolische bodem, waaronder het Concilie van Nicea in 325 na Christus.
Het Byzantijnse Rijk en christelijk Anatolië
In 330 verplaatste keizer Constantijn de hoofdstad van het Romeinse Rijk naar Constantinopel aan de Bosporus.
De stad groeide uit tot het politieke en religieuze centrum van het Oost-Romeinse of Byzantijnse Rijk en bleef meer dan duizend jaar een van de belangrijkste steden ter wereld.
Anatolië vormde het economische en demografische hart van het Byzantijnse Rijk. De regio leverde landbouwproducten, belastingen en soldaten voor het keizerlijke leger.
Het orthodoxe christendom werd een fundamenteel onderdeel van de Byzantijnse identiteit en beïnvloedde kunst, architectuur en cultuur.
Vanaf de zevende eeuw veranderde de geopolitieke situatie ingrijpend door de Arabische veroveringen. Anatolië werd een grensgebied tussen de christelijke en islamitische wereld.
De komst van de Turken
Turkse volkeren afkomstig uit Centraal-Azië verschenen vanaf de elfde eeuw steeds vaker in het Midden-Oosten.
Het beslissende keerpunt kwam in 1071 tijdens de Slag bij Manzikert, waar de Seltsjoeken het Byzantijnse leger versloegen.
Deze overwinning maakte de weg vrij voor Turkse migratie en vestiging in Anatolië.
Het Seltsjoekse sultanaat van Rum
De Seltsjoeken stichtten het Sultanaat van Rum, dat grote delen van Centraal-Anatolië controleerde.
Gedurende deze periode verspreidden de Turkse taal en de islam zich geleidelijk over gebieden die voordien grotendeels Grieks en christelijk waren geweest.
Steden zoals Konya ontwikkelden zich tot belangrijke religieuze en culturele centra. De beroemde mysticus Jalal ad-Din Rumi leefde en werkte er en zijn ideeën vormden de basis van de Mevlevi-orde van de draaiende derwisjen.
Karavanserais, madrasa's en moskeeën bevorderden handel en culturele uitwisseling tussen Azië en de Middellandse Zee.
Mongolen en Turkse vorstendommen
De Mongoolse invasies van de dertiende eeuw verzwakten de macht van de Seltsjoeken aanzienlijk.
Anatolië viel uiteen in talrijke kleine Turkse vorstendommen of beyliks. Een van deze staten werd bestuurd door Osman I in Noordwest-Anatolië.
Deze kleine grensstaat zou uiteindelijk uitgroeien tot een van de machtigste rijken uit de wereldgeschiedenis.
De opkomst van het Ottomaanse Rijk
Vanaf het einde van de dertiende eeuw breidden de Ottomanen hun territorium voortdurend uit ten koste van Byzantium en andere Turkse staten.
De verovering van Constantinopel door Mehmet II in 1453 betekende een belangrijk keerpunt in de wereldgeschiedenis. De stad werd omgevormd tot Istanbul en groeide uit tot de hoofdstad van het Ottomaanse Rijk.
De Ottomaanse bloeiperiode
Onder sultan Süleyman de Prachtlievende bereikte het rijk in de zestiende eeuw zijn grootste omvang.
Het Ottomaanse Rijk strekte zich uit over Zuidoost-Europa, Noord-Afrika en grote delen van het Midden-Oosten. Istanbul werd een van de grootste steden ter wereld en een belangrijk handelscentrum.
De Ottomaanse samenleving was bijzonder divers en omvatte talrijke volkeren, talen en religies. Via het zogenaamde millet-systeem genoten religieuze minderheden een zekere mate van autonomie.
De islam werd de dominante religie van Anatolië, hoewel christelijke en joodse gemeenschappen aanwezig bleven.
Ottomaanse architectuur, kunst, rechtspraak en bestuur oefenden eeuwenlang invloed uit op grote delen van Europa, Azië en Afrika.
Hervormingen en geleidelijke achteruitgang
Vanaf de achttiende eeuw begon het Ottomaanse Rijk relatief terrein te verliezen tegenover de industrialiserende Europese mogendheden.
Militaire nederlagen, economische problemen en nationalistische bewegingen verzwakten de centrale macht.
Tijdens de negentiende eeuw probeerden de Tanzimat-hervormingen het rijk te moderniseren. Het bestuur, het onderwijs en het leger werden hervormd volgens Europese modellen.
Spoorwegen, moderne scholen en nieuwe administratieve instellingen veranderden delen van het rijk ingrijpend.
Ondanks deze hervormingen bleef het rijk territorium verliezen en werd het steeds vaker omschreven als de zieke man van Europa.
De Eerste Wereldoorlog en het einde van het rijk
Tijdens de Eerste Wereldoorlog koos het Ottomaanse Rijk de zijde van de Centrale Mogendheden.
De nederlaag leidde tot de bezetting van delen van Anatolië en het uiteenvallen van het rijk. Deze periode werd tevens gekenmerkt door de deportaties en massale sterfte onder de Armeense bevolking, een van de meest controversiële episodes uit de moderne geschiedenis van de regio.
De geallieerden wilden Anatolië verdelen volgens het Verdrag van Sèvres.
De Turkse onafhankelijkheidsoorlog
Onder leiding van Mustafa Kemal ontstond echter een nationalistische beweging die zich verzette tegen de opdeling van Anatolië.
Tussen 1919 en 1922 voerden Turkse nationalistische troepen een succesvolle onafhankelijkheidsoorlog tegen buitenlandse bezettingslegers en de Ottomaanse regering.
Het Verdrag van Lausanne van 1923 erkende uiteindelijk de grenzen van de moderne Turkse staat.
Op 29 oktober 1923 werd de Republiek Turkije officieel uitgeroepen met Ankara als hoofdstad.
De hervormingen van Atatürk
Mustafa Kemal Atatürk voerde een omvangrijk hervormingsprogramma door dat de Turkse samenleving fundamenteel veranderde.
Het kalifaat werd afgeschaft en de scheiding tussen religie en staat werd ingevoerd. Het Arabische schrift maakte plaats voor een aangepast Latijns alfabet.
Het onderwijs werd gemoderniseerd en Europese wetboeken vervingen de religieuze rechtspraak.
Deze hervormingen legden de basis voor een seculiere en gecentraliseerde natiestaat.
Turkije in de twintigste en eenentwintigste eeuw
Na de Tweede Wereldoorlog ontwikkelde Turkije geleidelijk een meerpartijenstelsel en sloot het zich aan bij de NAVO in 1952.
Door zijn strategische ligging speelde het land een belangrijke rol tijdens de Koude Oorlog en later ook in de politiek van het Midden-Oosten, de Balkan en de Kaukasus.
Sinds het einde van de twintigste eeuw groeide Turkije uit tot een belangrijke regionale macht met aanzienlijke economische en geopolitieke invloed.
Debatten over secularisme, religie, democratie, de Koerdische kwestie en de relaties met Europa blijven het politieke landschap bepalen.
Een erfgenaam van vele beschavingen
De geschiedenis van Turkije weerspiegelt de opeenvolging van talrijke beschavingen die gedurende duizenden jaren het Anatolische schiereiland hebben gevormd.
Van de neolithische tempels van Göbekli Tepe tot de Ottomaanse moskeeën van Istanbul, van de Hettieten tot Atatürk, heeft Anatolië voortdurend gefungeerd als ontmoetingsplaats van volkeren, talen en religies.
Het moderne Turkije is daardoor niet alleen de erfgenaam van het Ottomaanse Rijk, maar ook van een uitzonderlijk rijke historische traditie die zich uitstrekt over meer dan tien millennia.
De historische ontwikkeling van Turkije van Anatolische beschavingen tot de moderne republiek
De eerste bewoners en de neolithische revolutie
Het grondgebied van het huidige Turkije behoort tot de oudste continu bewoonde regio's ter wereld. Dankzij zijn ligging tussen Europa, Azië en het Midden-Oosten vormde Anatolië gedurende duizenden jaren een brug tussen verschillende beschavingen, handelsroutes en migratiebewegingen.
Archeologische vondsten tonen aan dat mensen reeds tijdens het paleolithicum in Anatolië leefden. In verschillende grotten en riviergebieden zijn stenen werktuigen gevonden die wijzen op menselijke aanwezigheid die honderden duizenden jaren teruggaat.
Een bijzondere plaats in de wereldgeschiedenis wordt ingenomen door Göbekli Tepe in Zuidoost-Anatolië. Dit monumentale heiligdom, dat rond 9600 voor Christus werd gebouwd, behoort tot de oudste bekende religieuze bouwwerken ter wereld. De ontdekking ervan heeft het traditionele beeld van de overgang naar landbouw en sedentaire samenlevingen ingrijpend veranderd.
Enkele millennia later ontwikkelde zich in Centraal-Anatolië de nederzetting Çatalhöyük, een van de grootste neolithische gemeenschappen ter wereld. De dicht opeengebouwde woningen, muurschilderingen en religieuze rituelen getuigen van een complexe agrarische samenleving.
Anatolië speelde daardoor een centrale rol in de verspreiding van landbouwtechnieken naar Europa en andere delen van Eurazië.
De bronstijd en de eerste Anatolische rijken
Tijdens de bronstijd groeide Anatolië uit tot een belangrijk handelsgebied tussen Mesopotamië, Syrië en de Egeïsche wereld.
De Hatti vormden een van de eerste bekende volkeren van Centraal-Anatolië. Hun cultuur beïnvloedde later sterk de opkomende Indo-Europese beschavingen die zich in het gebied vestigden.
Het Hettitische Rijk
Vanaf de zeventiende eeuw voor Christus ontwikkelde zich het Hettitische Rijk tot een van de grote machten van het Nabije Oosten.
Vanuit hun hoofdstad Hattusa controleerden de Hettieten een groot deel van Anatolië en breidden zij hun invloed uit tot Syrië en Noord-Mesopotamië. Hun rijk stond op gelijke voet met Egypte en Assyrië.
De beroemde Slag bij Kadesj tegen farao Ramses II behoort tot de best gedocumenteerde conflicten uit de oudheid en leidde tot een van de oudste bekende vredesverdragen.
De Hettieten ontwikkelden geavanceerde juridische systemen, diplomatieke tradities en administratieve structuren die later andere beschavingen beïnvloedden.
Rond de twaalfde eeuw voor Christus stortte het Hettitische Rijk in tijdens de algemene crisis die grote delen van het oostelijke Middellandse Zeegebied trof.
Frygiërs, Lydiërs en Griekse kolonies
Na de val van de Hettieten ontstonden verschillende regionale koninkrijken.
De Frygiërs vestigden zich in Centraal-Anatolië en werden later verbonden met de legendarische koning Midas. In het oosten ontstond het koninkrijk Urartu rond het Vanmeer, terwijl de Lydiërs het westen van Anatolië beheersten vanuit hun hoofdstad Sardes.
De Lydiërs speelden een belangrijke rol in de economische geschiedenis doordat zij in de zevende eeuw voor Christus een van de eerste gestandaardiseerde muntsystemen invoerden.
Langs de Egeïsche kust vestigden Griekse kolonisten zich in steden zoals Milete, Efeze en Smyrna. Deze Ionische steden groeiden uit tot belangrijke centra van filosofie, wetenschap en handel.
Verschillende grondleggers van de Griekse filosofie, waaronder Thales en Anaximander, waren afkomstig uit deze Anatolische steden.
De Perzische overheersing en de hellenistische periode
In de zesde eeuw voor Christus werd Anatolië opgenomen in het Perzische Achaemenidische Rijk.
De Perzen verdeelden het gebied in satrapieën die bestuurd werden door gouverneurs maar tegelijkertijd een aanzienlijke mate van lokale autonomie behielden. Koninklijke wegen verbonden Anatolië met de rest van het enorme rijk dat zich uitstrekte van de Middellandse Zee tot Centraal-Azië.
Deze overheersing eindigde met de veroveringen van Alexander de Grote in de vierde eeuw voor Christus.
Na zijn dood werd Anatolië verdeeld onder verschillende hellenistische staten, waaronder het Seleucidische Rijk en het koninkrijk Pergamon.
De Griekse taal en cultuur verspreidden zich gedurende deze periode over grote delen van Anatolië en beïnvloedden de architectuur, het onderwijs en de stedelijke cultuur.
Romeins Anatolië en de opkomst van het christendom
Vanaf de tweede eeuw voor Christus kwam Anatolië geleidelijk onder Romeinse invloed te staan.
Onder Romeins bestuur werd de regio een van de rijkste en meest verstedelijkte delen van het rijk. Steden zoals Efeze, Pergamon en Antiochië ontwikkelden zich tot belangrijke economische en culturele centra.
Anatolië speelde eveneens een cruciale rol in de geschiedenis van het christendom. De apostel Paulus maakte verschillende missiereizen door Klein-Azië en stichtte christelijke gemeenschappen in talrijke steden.
De zeven kerken van de Openbaring bevonden zich allemaal in West-Anatolië.
Ook verschillende belangrijke kerkvergaderingen vonden plaats op Anatolische bodem, waaronder het Concilie van Nicea in 325 na Christus.
Het Byzantijnse Rijk en christelijk Anatolië
In 330 verplaatste keizer Constantijn de hoofdstad van het Romeinse Rijk naar Constantinopel aan de Bosporus.
De stad groeide uit tot het politieke en religieuze centrum van het Oost-Romeinse of Byzantijnse Rijk en bleef meer dan duizend jaar een van de belangrijkste steden ter wereld.
Anatolië vormde het economische en demografische hart van het Byzantijnse Rijk. De regio leverde landbouwproducten, belastingen en soldaten voor het keizerlijke leger.
Het orthodoxe christendom werd een fundamenteel onderdeel van de Byzantijnse identiteit en beïnvloedde kunst, architectuur en cultuur.
Vanaf de zevende eeuw veranderde de geopolitieke situatie ingrijpend door de Arabische veroveringen. Anatolië werd een grensgebied tussen de christelijke en islamitische wereld.
De komst van de Turken
Turkse volkeren afkomstig uit Centraal-Azië verschenen vanaf de elfde eeuw steeds vaker in het Midden-Oosten.
Het beslissende keerpunt kwam in 1071 tijdens de Slag bij Manzikert, waar de Seltsjoeken het Byzantijnse leger versloegen.
Deze overwinning maakte de weg vrij voor Turkse migratie en vestiging in Anatolië.
Het Seltsjoekse sultanaat van Rum
De Seltsjoeken stichtten het Sultanaat van Rum, dat grote delen van Centraal-Anatolië controleerde.
Gedurende deze periode verspreidden de Turkse taal en de islam zich geleidelijk over gebieden die voordien grotendeels Grieks en christelijk waren geweest.
Steden zoals Konya ontwikkelden zich tot belangrijke religieuze en culturele centra. De beroemde mysticus Jalal ad-Din Rumi leefde en werkte er en zijn ideeën vormden de basis van de Mevlevi-orde van de draaiende derwisjen.
Karavanserais, madrasa's en moskeeën bevorderden handel en culturele uitwisseling tussen Azië en de Middellandse Zee.
Mongolen en Turkse vorstendommen
De Mongoolse invasies van de dertiende eeuw verzwakten de macht van de Seltsjoeken aanzienlijk.
Anatolië viel uiteen in talrijke kleine Turkse vorstendommen of beyliks. Een van deze staten werd bestuurd door Osman I in Noordwest-Anatolië.
Deze kleine grensstaat zou uiteindelijk uitgroeien tot een van de machtigste rijken uit de wereldgeschiedenis.
De opkomst van het Ottomaanse Rijk
Vanaf het einde van de dertiende eeuw breidden de Ottomanen hun territorium voortdurend uit ten koste van Byzantium en andere Turkse staten.
De verovering van Constantinopel door Mehmet II in 1453 betekende een belangrijk keerpunt in de wereldgeschiedenis. De stad werd omgevormd tot Istanbul en groeide uit tot de hoofdstad van het Ottomaanse Rijk.
De Ottomaanse bloeiperiode
Onder sultan Süleyman de Prachtlievende bereikte het rijk in de zestiende eeuw zijn grootste omvang.
Het Ottomaanse Rijk strekte zich uit over Zuidoost-Europa, Noord-Afrika en grote delen van het Midden-Oosten. Istanbul werd een van de grootste steden ter wereld en een belangrijk handelscentrum.
De Ottomaanse samenleving was bijzonder divers en omvatte talrijke volkeren, talen en religies. Via het zogenaamde millet-systeem genoten religieuze minderheden een zekere mate van autonomie.
De islam werd de dominante religie van Anatolië, hoewel christelijke en joodse gemeenschappen aanwezig bleven.
Ottomaanse architectuur, kunst, rechtspraak en bestuur oefenden eeuwenlang invloed uit op grote delen van Europa, Azië en Afrika.
Hervormingen en geleidelijke achteruitgang
Vanaf de achttiende eeuw begon het Ottomaanse Rijk relatief terrein te verliezen tegenover de industrialiserende Europese mogendheden.
Militaire nederlagen, economische problemen en nationalistische bewegingen verzwakten de centrale macht.
Tijdens de negentiende eeuw probeerden de Tanzimat-hervormingen het rijk te moderniseren. Het bestuur, het onderwijs en het leger werden hervormd volgens Europese modellen.
Spoorwegen, moderne scholen en nieuwe administratieve instellingen veranderden delen van het rijk ingrijpend.
Ondanks deze hervormingen bleef het rijk territorium verliezen en werd het steeds vaker omschreven als de zieke man van Europa.
De Eerste Wereldoorlog en het einde van het rijk
Tijdens de Eerste Wereldoorlog koos het Ottomaanse Rijk de zijde van de Centrale Mogendheden.
De nederlaag leidde tot de bezetting van delen van Anatolië en het uiteenvallen van het rijk. Deze periode werd tevens gekenmerkt door de deportaties en massale sterfte onder de Armeense bevolking, een van de meest controversiële episodes uit de moderne geschiedenis van de regio.
De geallieerden wilden Anatolië verdelen volgens het Verdrag van Sèvres.
De Turkse onafhankelijkheidsoorlog
Onder leiding van Mustafa Kemal ontstond echter een nationalistische beweging die zich verzette tegen de opdeling van Anatolië.
Tussen 1919 en 1922 voerden Turkse nationalistische troepen een succesvolle onafhankelijkheidsoorlog tegen buitenlandse bezettingslegers en de Ottomaanse regering.
Het Verdrag van Lausanne van 1923 erkende uiteindelijk de grenzen van de moderne Turkse staat.
Op 29 oktober 1923 werd de Republiek Turkije officieel uitgeroepen met Ankara als hoofdstad.
De hervormingen van Atatürk
Mustafa Kemal Atatürk voerde een omvangrijk hervormingsprogramma door dat de Turkse samenleving fundamenteel veranderde.
Het kalifaat werd afgeschaft en de scheiding tussen religie en staat werd ingevoerd. Het Arabische schrift maakte plaats voor een aangepast Latijns alfabet.
Het onderwijs werd gemoderniseerd en Europese wetboeken vervingen de religieuze rechtspraak.
Deze hervormingen legden de basis voor een seculiere en gecentraliseerde natiestaat.
Turkije in de twintigste en eenentwintigste eeuw
Na de Tweede Wereldoorlog ontwikkelde Turkije geleidelijk een meerpartijenstelsel en sloot het zich aan bij de NAVO in 1952.
Door zijn strategische ligging speelde het land een belangrijke rol tijdens de Koude Oorlog en later ook in de politiek van het Midden-Oosten, de Balkan en de Kaukasus.
Sinds het einde van de twintigste eeuw groeide Turkije uit tot een belangrijke regionale macht met aanzienlijke economische en geopolitieke invloed.
Debatten over secularisme, religie, democratie, de Koerdische kwestie en de relaties met Europa blijven het politieke landschap bepalen.
Een erfgenaam van vele beschavingen
De geschiedenis van Turkije weerspiegelt de opeenvolging van talrijke beschavingen die gedurende duizenden jaren het Anatolische schiereiland hebben gevormd.
Van de neolithische tempels van Göbekli Tepe tot de Ottomaanse moskeeën van Istanbul, van de Hettieten tot Atatürk, heeft Anatolië voortdurend gefungeerd als ontmoetingsplaats van volkeren, talen en religies.
Het moderne Turkije is daardoor niet alleen de erfgenaam van het Ottomaanse Rijk, maar ook van een uitzonderlijk rijke historische traditie die zich uitstrekt over meer dan tien millennia.