Paleolithicum

Het Paleolithicum is de oudste en langste periode van de menselijke prehistorie. De periode begon met het verschijnen van de eerste stenen werktuigen en eindigde met het einde van de laatste ijstijd en het ontstaan van de landbouw.

Het Paleolithicum, of de Oude Steentijd, vormt de eerste grote periode van de menselijke prehistorie. Het begin ervan wordt meestal geplaatst rond 3,3 miljoen jaar geleden met de oudste bekende stenen werktuigen die worden toegeschreven aan de eerste vertegenwoordigers van het geslacht Homo in Afrika. Het einde wordt doorgaans rond 10.000 v.Chr. geplaatst, hoewel deze datum per regio verschilt.

Tijdens deze periode leefden menselijke gemeenschappen voornamelijk van jacht, visvangst, verzamelen en aaseten. De bevolking was doorgaans nomadisch of semi-nomadisch en verplaatste zich volgens de beschikbare natuurlijke hulpbronnen en de seizoenen.

Het Paleolithicum wordt traditioneel onderverdeeld in drie fasen: het Onder-Paleolithicum, gekenmerkt door de eerste menselijke soorten en eenvoudige werktuigen; het Midden-Paleolithicum, dat vooral wordt geassocieerd met de Neanderthalers en de eerste Homo sapiens; en het Boven-Paleolithicum, waarin moderne mensen zich verspreidden en kunst, technologie en symbolisch gedrag zich verder ontwikkelden.

Deze periode kende belangrijke biologische en culturele veranderingen, waaronder het geleidelijke gebruik van vuur, verbeterde technieken voor steenbewerking, complexere sociale structuren en de ontwikkeling van begrafenisrituelen en kunstuitingen.

Het Paleolithicum vormt een fundamenteel begrip voor het onderzoek naar de oorsprong van de mensheid en wordt vaak vermeld in de geschiedenis van landen, archeologische sites en prehistorische monumenten.