Français (France) 
English (UK) UNESCO en werelderfgoed
UNESCO (de Organisatie van de Verenigde Naties voor Onderwijs, Wetenschap en Cultuur) werd opgericht in 1945, in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog, met als doel vrede te bevorderen door internationale samenwerking op het gebied van onderwijs, wetenschap en cultuur. Een van haar bekendste initiatieven is het Werelderfgoedverdrag, aangenomen in 1972, dat tot doel heeft cultureel en natuurlijk erfgoed met een uitzonderlijke universele waarde te identificeren, te beschermen en door te geven aan toekomstige generaties.
Opname op de Werelderfgoedlijst is gebaseerd op een reeks vastgelegde criteria die zijn vastgelegd in het verdrag. Deze criteria hebben betrekking op historische betekenis, architectonische waarde, culturele tradities, maar ook op natuurlijke landschappen en ecosystemen. UNESCO erkent niet uitsluitend afzonderlijke monumenten: veel ingeschreven goederen bestaan uit stedelijke, culturele of natuurlijke ensembles, soms verspreid over meerdere locaties of gebieden, de zogenoemde seriële goederen.
Een inschrijving is noch automatisch noch permanent. Zij brengt strikte eisen met zich mee op het gebied van behoud, beheer en juridische bescherming. De verdragsstaten verbinden zich ertoe de integriteit en authenticiteit van de ingeschreven goederen te waarborgen, passende beheerplannen op te stellen en regelmatig verslag uit te brengen over hun staat van instandhouding. Bij ernstige achteruitgang of ontoereikend beheer kan een goed op de Lijst van Bedreigd Werelderfgoed worden geplaatst of, in uitzonderlijke gevallen, van de lijst worden geschrapt.
De rol van UNESCO is in de eerste plaats normatief en adviserend. De organisatie verleent slechts beperkte financiële ondersteuning voor instandhouding; de hoofdverantwoordelijkheid ligt bij nationale en lokale overheden. Het UNESCO-label wordt soms gezien als een garantie voor volledige bescherming of als een automatische stimulans voor toerisme, terwijl het vooral een langetermijnengagement binnen een internationaal kader vertegenwoordigt.
De Werelderfgoedlijst weerspiegelt bovendien historische en geografische onevenwichten: bepaalde regio’s zijn sterk vertegenwoordigd, terwijl andere nog relatief weinig zichtbaar zijn. UNESCO tracht deze scheeftrekkingen geleidelijk te corrigeren door inschrijvingen aan te moedigen die de culturele en natuurlijke diversiteit van de wereld beter weerspiegelen.
In deze context moet de UNESCO-erkenning niet worden opgevat als een absolute rangorde van monumenten of sites, maar als een instrument voor erkenning, bescherming en bewustmaking, gericht op erfgoed waarvan het behoud nationale grenzen overstijgt.
Koppelingen naar de hoofdsecties van de site
