Constantijn

Constantijn (27 februari 272 - 22 mei 337), ook bekend als Constantijn de Grote of Constantijn I, was een Romeinse keizer die regeerde van 25 juli 306 tot 22 mei 337. Hij staat bekend als de eerste Romeinse keizer die zich tot het christendom bekeerde en als de stichter van de stad Constantinopel (tegenwoordig Istanbul), die de nieuwe hoofdstad van het Romeinse Rijk zou worden.

Constantijn de Grote, geboren als Flavius Valerius Constantinus in Naissus, het huidige Servië, is een van de meest invloedrijke figuren in de Romeinse en christelijke geschiedenis. Zijn regeerperiode begon in 306 na de dood van zijn vader Constantius Chlorus, en markeerde een keerpunt voor zowel het Romeinse Rijk als het christendom. In 313 vaardigde hij samen met Licinius het Edict van Milaan uit, dat religieuze vrijheid aan christenen verleende en daarmee het christendom hielp transformeren tot een van de belangrijkste religies van het rijk. Constantijn is ook bekend om het bijeenroepen van het Eerste Concilie van Nicea in 325, een cruciaal moment in de christelijke geschiedenis dat gericht was op het verenigen van de christelijke geloofsovertuigingen. Hij stierf in 337 na een regeerperiode van meer dan dertig jaar en liet een blijvende invloed achter op de Europese geschiedenis.