Parshvanatha

Parshvanatha is de drieëntwintigste Tirthankara van het jaïnisme, geboren in 872 v.Chr. en gestorven in 772 v.Chr. Hij wordt vereerd vanwege zijn leringen over ahimsa (geweldloosheid) en zijn inspanningen om de religieuze praktijken van zijn tijd te hervormen.

Parshvanatha, ook bekend als Parshva, is de drieëntwintigste Tirthankara van het jaïnisme, een oude religie van India. Volgens de jaïnistische tradities werd Parshvanatha geboren in 872 v.Chr. in Varanasi (Benares) in een koninklijke familie. Hij leefde tot 772 v.Chr. en wordt beschouwd als een van de meest significante figuren in het jaïnisme vóór Mahavira, de vierentwintigste en laatste Tirthankara.

Parshvanatha deed op 30-jarige leeftijd afstand van het koninklijke leven om monnik te worden en bracht 70 jaar door met het prediken van dharma. Zijn belangrijkste leringen omvatten ahimsa (geweldloosheid), astheya (niet stelen), aparigraha (niet gehechtheid) en satya (waarheid). Hij legde ook de nadruk op respect voor alle vormen van leven en meditatie.

Zijn symbool is de gekapte slang, vaak afgebeeld met hem in beeldhouwwerken en schilderijen. Parshvanatha stichtte een religieuze gemeenschap die veel aspecten van de Indiase cultuur en spiritualiteit beïnvloedde. Zijn leringen legden de basis voor Mahavira, die later het jaïnisme verder ontwikkelde en codificeerde.