Asteya

Asteya is een ethisch principe uit de Indiase religieuze tradities dat elke vorm van diefstal of ongeoorloofde toe-eigening, zowel materieel als mentaal, verbiedt.

Het Sanskrietwoord asteya betekent letterlijk “niet-stelen”. Het is een belangrijk ethisch principe in religies zoals het jaïnisme, hindoeïsme en in zekere zin ook het boeddhisme. Het verbiedt elke vorm van diefstal of ongeoorloofde toe-eigening, niet alleen van materiële goederen, maar ook van tijd, aandacht, ideeën of andermans verdiensten.

In het jaïnisme is asteya een van de vijf grote geloften (mahāvrata) voor monniken, nonnen en leken. Het is nauw verbonden met ahimsā (geweldloosheid) en aparigraha (niet-bezitsdrang), en vereist een waakzame houding in gedrag, spraak en intentie. Iets aannemen zonder duidelijk goedkeuring, of profiteren van het werk van anderen zonder eerlijke compensatie, wordt gezien als een schending van asteya.

In het hindoeïsme maakt asteya deel uit van de yama, de ethische richtlijnen binnen de yogabeoefening. Het helpt spirituele zuivering door begeerte en oneerlijke toe-eigening te overwinnen.

In het boeddhisme komt een vergelijkbaar principe voor onder de naam adinnādāna, ook al wordt de term asteya zelf niet gebruikt.

De praktijk van asteya overstijgt het fysieke niet-stelen en omvat een bewuste intentie om de rechten en eigendommen van anderen te respecteren. Het wordt gezien als een basisvoorwaarde voor wederzijds vertrouwen en sociale harmonie.