Svetambara

Śvetāmbara is een van de twee belangrijkste stromingen binnen het jaïnisme. De stroming kenmerkt zich door witte gewaden bij monniken en een minder strikte ascese dan bij de Digambara.

De Sanskrietterm Śvetāmbara betekent “gekleed in het wit”. Het verwijst naar een van de twee belangrijkste stromingen binnen het jaïnisme, in contrast met de Digambara (“gekleed in ruimte”). De Śvetāmbara-beweging kreeg vorm rond de 2e eeuw n.Chr., na doctrinaire en praktische verdeeldheid, onder meer als gevolg van een hongersnood die leidde tot het verlies van oorspronkelijke geschriften.

Śvetāmbara-monniken en -nonnen dragen witte gewaden als symbool van zuiverheid, in tegenstelling tot de naaktheid van de Digambara-monniken. Volgens de Śvetāmbara is bevrijding (moksha) mogelijk voor vrouwen, zonder hergeboorte als man.

Zij behouden een canon van geschriften die zij beschouwen als trouw aan Mahāvīra’s leer, hoewel deze door de Digambara verworpen worden. De stroming legt de nadruk op onderwijs, rituelen en gemeenschappelijk kloosterleven.

Er zijn drie hoofdsubgroepen: Mūrtipūjaka (beeldaanbidders), Sthānakavāsī (beeldenloos), en Terāpanthī, die een hervormde en sobere praktijk volgen.

De Śvetāmbara zijn vooral aanwezig in Gujarat en Rajasthan en hebben bijgedragen aan het rijke religieuze en literaire erfgoed van het jaïnisme.