sruti

De term śruti verwijst naar de geopenbaarde heilige teksten van het hindoeïsme, die als goddelijk van oorsprong worden beschouwd en aanvankelijk mondeling zijn overgeleverd.

Binnen de hindoeïstische traditie betekent śruti (Sanskriet voor “dat wat gehoord is”) de teksten die als goddelijk geïnspireerd worden beschouwd, ontvangen door wijzen (ṛṣi) via spiritueel gehoor. Ze vormen de meest gezaghebbende bron in het hindoeïsme op doctrinair en ritueel vlak.

Tot de śruti behoren:

de Veda’s (Rigveda, Samaveda, Yajoerveda, Atharvaveda);

de Brāhmaṇa’s, rituele verklarende teksten;

de Āraṇyaka’s, beschouwende teksten voor bosasceten;

de Upaniṣads, filosofische verhandelingen over de ziel en het absolute.

Deze teksten werden eeuwenlang mondeling overgedragen via strikte regels van memorisatie en pas later op schrift gesteld. Śruti verschilt van smṛti (“dat wat herinnerd is”), teksten van menselijke auteurs die de śruti interpreteren.

Hoewel śruti de normatieve basis vormt van het brahmanisme, zijn er hindoeïstische stromingen die andere teksten als belangrijker beschouwen, zoals de Purāṇa’s of het epos Ramayana.