dravidisch

De term dravidisch verwijst zowel naar een culturele en taalkundige traditie in Zuid-India als naar een specifieke architectuurstijl van hindoeïstische tempels in die regio.

Dravidische cultuur

De dravidische cultuur omvat de bevolkingsgroepen in Zuid-India die dravidische talen spreken, zoals Tamil, Telugu, Kannada en Malayalam. Ze is ouder dan de komst van Indo-Arische volkeren en heeft zich autonoom ontwikkeld, hoewel ze in wisselwerking stond met andere Indiase tradities. Kenmerkende elementen zijn:

• een taalsysteem dat losstaat van het Sanskriet;
• lokale religieuze tradities, soms niet-vedisch van oorsprong;
• een rijke klassieke literatuur (zoals de Tamil-Sangamteksten);
• een eigen sociale en religieuze organisatie.

Dravidische architectuur

De dravidische architectuur is een religieuze bouwstijl die vooral in Zuid-India (vooral Tamil Nadu) is ontwikkeld. Ze wordt gekenmerkt door:

• monumentale gopurams (versierde toegangstorens);
• piramidevormige vimana’s boven het heiligdom;
• ommuurde tempelcomplexen en zuilengalerijen (mandapa’s);
• uitgebreide beeldhouwwerken en religieuze iconografie;
• voornamelijk gebruik van natuursteen.

Deze stijl is verbonden met tempels gewijd aan Shiva, Vishnu of hun avatars en vormt een synthese van lokale en bredere hindoeïstische vormen.