Selecteer de taal

Pushyabhuti

Zoeken naar begrippen

Begrippenlijsten

Term Definitie
Pushyabhuti

Pushyabhuti is a proper noun. It refers both to the traditional founder of the lineage and, by extension, to the dynasty named after him. In a glossary, it should therefore be treated as a historical proper noun.

De Pushyabhuti-dynastie, in de geschiedschrijving vaak de Vardhana-dynastie genoemd, was een koninklijke lijn in Noord-India die actief was van het einde van de vijfde of het begin van de zesde eeuw tot het midden van de zevende eeuw. Haar eerste machtscentrum was Sthanishvara, het huidige Thanesar in Haryana. De vroege geschiedenis van de dynastie is slecht gedocumenteerd en berust deels op dynastieke genealogieën en latere literaire bronnen.

De traditionele stichter van de lijn was Pushyabhuti, een figuur waarvan de historische werkelijkheid moeilijk met zekerheid vast te stellen is. Latere heersers zoals Naravardhana, Rajyavardhana I en Adityavardhana lijken vooral een beperkte regionale macht te hebben uitgeoefend. De dynastie kreeg een duidelijkere betekenis onder Prabhakaravardhana, die haar militaire positie tegenover naburige machten in Noord-India versterkte.

De beslissende fase in de geschiedenis van de Pushyabhuti’s kwam onder Harshavardhana, of Harsha, die regeerde van 606 tot 647. Na de dood van zijn vader Prabhakaravardhana en zijn oudere broer Rajyavardhana II kwam Harsha aan de macht in een periode van politieke crisis. Hij verplaatste het zwaartepunt van zijn gezag geleidelijk naar Kannauj, een strategische stad in de Gangesvlakte. Tijdens zijn regering oefende de dynastie directe of indirecte macht uit over een groot deel van Noord-India, maar zij slaagde er niet in om blijvende controle over de Deccan te vestigen, waar de Chalukya’s van Badami een belangrijke grens vormden.

De Pushyabhuti-dynastie neemt een belangrijke overgangspositie in de Indiase geschiedenis in. Zij ontstond na de verzwakking van de Gupta-politieke orde en vóór de duurzamere vorming van middeleeuwse regionale koninkrijken. Haar betekenis was politiek, omdat Harsha probeerde een brede Noord-Indiase macht te herstellen; cultureel, omdat zijn hof verbonden was met Sanskrietliteratuur en auteurs zoals Bana; en religieus, omdat zijn regering werd gekenmerkt door pluralistisch patronage, met aandacht voor het mahayana-boeddhisme en brahmaanse tradities.

Na Harsha’s dood in 647 viel de macht van de Pushyabhuti’s snel uiteen, vooral door het ontbreken van een sterke opvolger. Ondanks deze korte duur blijft de dynastie belangrijk voor het begrip van de overgang tussen klassiek en vroegmiddeleeuws India.