Mercedariërs

De orde van de Mercedariërs is een katholieke kloosterorde die in de dertiende eeuw op het Iberisch Schiereiland werd gesticht. Zij ontstond in de context van de conflicten tussen christelijke en islamitische rijken en had als voornaamste doel het vrijkopen van christelijke gevangenen. De orde speelde een belangrijke religieuze en sociale rol in Spanje en later in de koloniale gebieden.

De orde van de Mercedariërs, officieel de Orde van Onze-Lieve-Vrouw van Barmhartigheid voor de verlossing van gevangenen, werd in 1218 in Barcelona gesticht door Petrus Nolasco, met steun van koning Jacobus I van Aragón. De belangrijkste taak van de orde was het vrijkopen van christenen die tijdens oorlogen en invallen rond de Middellandse Zee gevangen waren genomen. Naast de traditionele geloften van armoede, kuisheid en gehoorzaamheid legden de leden een vierde gelofte af: zij beloofden hun eigen vrijheid aan te bieden indien dat nodig was om gevangenen te bevrijden.

De orde breidde zich snel uit binnen de gebieden van de kroon van Aragón en later in heel Spanje. Met de koloniale expansie vestigden de Mercedariërs zich ook in Amerika, waar zij deelnamen aan missionaire activiteiten, de stichting van kerken en kloosters, en de organisatie van het religieuze leven. Hun aanwezigheid is gedocumenteerd in vele steden van Latijns-Amerika, waar hun kloosters nog steeds belangrijke elementen van het stedelijk erfgoed vormen.

Door de eeuwen heen paste de orde haar activiteiten aan de veranderende politieke en religieuze omstandigheden aan. Na het einde van de grote vrijkoopcampagnes richtte zij zich meer op pastorale, educatieve en missionaire taken. De orde van de Mercedariërs bestaat nog steeds, met gemeenschappen in verschillende landen.