Mauretanië

Begrippenlijsten

Term	Definitie
Mauretanië	Mauretanië was een oud Berberkoninkrijk in het uiterste noordwesten van Afrika, ongeveer overeenkomend met het huidige noorden van Marokko en Algerije. Mauretanië vormde in de oudheid een belangrijke regio van Noord-Afrika. Het werd bewoond door Berbervolken die door de Romeinen Mauri werden genoemd en stond in contact met Feniciërs, Carthago en later het Romeinse Rijk. Het moet niet worden verward met het huidige land Mauritanië, dat zuidelijker ligt. Vanaf de 3e eeuw v.Chr. verenigden lokale stammen zich onder koningen die een onafhankelijk koninkrijk stichtten, bekend als Mauretanië. Onder Bocchus I en vooral Juba II kende het rijk een periode van bloei. De Hellenistische en Romeinse cultuur beïnvloedden kunst, bestuur en architectuur. In 25 v.Chr. werd Juba II, opgevoed in Rome en gehuwd met Cleopatra Selene, dochter van Marcus Antonius en Cleopatra VII, koning van Mauretanië als vazal van het Romeinse rijk. De hoofdstad Iol (hernoemd tot Caesarea, het huidige Cherchell) werd een belangrijk bestuurs- en kunstcentrum. Na de moord op koning Ptolemaeus, zoon van Juba II, in 40 n.Chr. annexeerde keizer Claudius het rijk en verdeelde het in twee provincies: Mauretania Tingitana (noordelijk Marokko) en Mauretania Caesariensis (noordelijk Algerije). Beide werden opgenomen in het Romeinse provinciale systeem met steden, wegen en militaire posten. De romanisering verliep geleidelijk, waarbij Romeinse instellingen samengingen met lokale tradities. Na de val van het Romeinse Rijk kwam Mauretanië achtereenvolgens onder Vandalen, Byzantijnen en Arabieren, en verloor het zijn politieke identiteit. Tegenwoordig verwijst de naam “Mauretanië” naar deze historische regio van Noordwest-Afrika, die ooit de verbinding vormde tussen de Middellandse Zee en de Sahara.

Term

Definitie

Mauretanië was een oud Berberkoninkrijk in het uiterste noordwesten van Afrika, ongeveer overeenkomend met het huidige noorden van Marokko en Algerije.

Mauretanië vormde in de oudheid een belangrijke regio van Noord-Afrika. Het werd bewoond door Berbervolken die door de Romeinen Mauri werden genoemd en stond in contact met Feniciërs, Carthago en later het Romeinse Rijk. Het moet niet worden verward met het huidige land Mauritanië, dat zuidelijker ligt.

Vanaf de 3e eeuw v.Chr. verenigden lokale stammen zich onder koningen die een onafhankelijk koninkrijk stichtten, bekend als Mauretanië. Onder Bocchus I en vooral Juba II kende het rijk een periode van bloei. De Hellenistische en Romeinse cultuur beïnvloedden kunst, bestuur en architectuur.

In 25 v.Chr. werd Juba II, opgevoed in Rome en gehuwd met Cleopatra Selene, dochter van Marcus Antonius en Cleopatra VII, koning van Mauretanië als vazal van het Romeinse rijk. De hoofdstad Iol (hernoemd tot Caesarea, het huidige Cherchell) werd een belangrijk bestuurs- en kunstcentrum.

Na de moord op koning Ptolemaeus, zoon van Juba II, in 40 n.Chr. annexeerde keizer Claudius het rijk en verdeelde het in twee provincies: Mauretania Tingitana (noordelijk Marokko) en Mauretania Caesariensis (noordelijk Algerije). Beide werden opgenomen in het Romeinse provinciale systeem met steden, wegen en militaire posten.

De romanisering verliep geleidelijk, waarbij Romeinse instellingen samengingen met lokale tradities. Na de val van het Romeinse Rijk kwam Mauretanië achtereenvolgens onder Vandalen, Byzantijnen en Arabieren, en verloor het zijn politieke identiteit.

Tegenwoordig verwijst de naam “Mauretanië” naar deze historische regio van Noordwest-Afrika, die ooit de verbinding vormde tussen de Middellandse Zee en de Sahara.