Beschaving van de Indusvallei

De Beschaving van de Indusvallei was een van de vroegste bekende stedelijke beschavingen. Zij ontwikkelde zich tussen het 4e en het 2e millennium v.Chr. in het noordwesten van het Indiase subcontinent, langs de Indus en haar zijrivieren.

De Beschaving van de Indusvallei, ook wel de Harappabeschaving genoemd, ontstond rond 2600 v.Chr. en bereikte haar hoogtepunt tijdens de bronstijd. Het gebied strekte zich uit over het huidige Pakistan en het noordwesten van India en behoorde tot de grootste beschavingen van de Oudheid.

Kenmerkend is het hoogontwikkelde stedelijke ontwerp. Steden zoals Harappa en Mohenjo-daro vertonen een strak rasterpatroon, goed georganiseerde straten, geavanceerde rioleringssystemen en een verregaande standaardisering van bouwmaterialen, met name bakstenen. Woningen beschikten vaak over privéputten en sanitaire voorzieningen.

De economie was gebaseerd op geïrrigeerde landbouw, gespecialiseerde ambachten en uitgebreide handelsnetwerken, waaronder contacten met Mesopotamië. Het schrift van de Indus, vooral bekend van zegels, is tot op heden niet ontcijferd, wat het inzicht in bestuurlijke en religieuze structuren beperkt.

Het geleidelijke verval na circa 1900 v.Chr. wordt meestal verklaard door milieu- en klimaatschommelingen, waaronder veranderingen in rivierlopen. De culturele en technische nalatenschap van deze beschaving bleef van invloed op latere samenlevingen in Zuid-Azië.

India • |-3300/-1300| • Beschaving in de Indusvallei

---