Eigennamen Lexicon

The term Suryavanshi refers to a mythical royal lineage in ancient India, believed to be descendants of the sun god Surya. Many Rajput dynasties, including the Sisodia, claim their heritage from this lineage.

Suryavarman II, geboren rond 1095 en overleden rond 1150, was een Khmer-koning die beroemd was om de bouw van Angkor Wat, het grootste religieuze monument ter wereld. Hij regeerde van 1113 tot 1150.

Svetambar is een van de twee belangrijkste sekten van het jainisme, bekend om zijn gematigde ascetische praktijken en omdat het zijn monniken toestaat witte kleding te dragen.

Swami Vivekananda (1863–1902) was een hindoeïstische monnik en denker uit India die bekend werd door zijn rol in de internationale verspreiding van de Vedanta-filosofie en bepaalde vormen van Indiase spiritualiteit aan het einde van de negentiende eeuw.

Swayambhunath is een van de oudste boeddhistische heiligdommen in de Kathmanduvallei in Nepal. Deze stoepa, gelegen op een heilige heuvel, staat ook bekend onder de traditionele naam Swayambhu Mahachaitya.

De Taj Mahal is een mausoleum gelegen in Agra, India, gebouwd door de Mogolkeizer Shah Jahan ter nagedachtenis aan zijn geliefde vrouw Mumtaz Mahal. Het staat bekend om zijn architectonische schoonheid en wordt beschouwd als een van de zeven wereldwonderen van de moderne wereld.

Taleju Bhawani is een hindoeïstische beschermgodin die geassocieerd wordt met de Newar-koningen van Nepal. Ze is de beschermgodin van de Malla-heersers en wordt in verband gebracht met Durga en Mahakali.

Timoer Lenk (1336-1405), ook bekend als Tamerlan of Timur de Kreupele, was een Turks-Mongoolse veroveraar en de stichter van het Timoeridenrijk. Geboren nabij Kesh (het huidige Shahrisabz, Oezbekistan), bouwde hij een uitgestrekt rijk dat zich uitstrekte van Centraal-Azië tot het Midden-Oosten.

De Tang-dynastie, die regeerde van 618 tot 907, wordt vaak beschouwd als een gouden tijdperk van de Chinese beschaving, gekenmerkt door culturele, economische en artistieke innovaties.

Tanzimat verwijst naar een periode van hervormingen in het Ottomaanse Rijk tussen 1839 en 1876. Deze hervormingen waren gericht op de modernisering van het staatsbestuur, de versterking van het centrale gezag en de herstructurering van administratieve en juridische instellingen.