Brahmacharya

Brahmacharya is een ethisch principe uit de Indiase tradities, meestal opgevat als kuisheid of zelfbeheersing, vooral binnen spirituele en monastieke contexten.

Het Sanskrietwoord brahmacharya betekent letterlijk “gedrag in overeenstemming met het Brahman” of “het pad naar het absolute”. Binnen de Indiase religies — met name het hindoeïsme, jaïnisme en boeddhisme — verwijst het naar een levenshouding gebaseerd op zelfbeheersing, vooral op seksueel vlak, maar ook op zintuiglijk en mentaal niveau.

In het hindoeïsme is brahmacharya zowel een moreel principe (één van de yama in de yoga van Patañjali) als een levensfase (āśrama), waarin jongeren zich wijden aan studie, discipline en kuisheid. Binnen yoga wordt brahmacharya geassocieerd met het behouden van levensenergie (ojas) en geestelijke concentratie.

In het jaïnisme is brahmacharya een van de vijf grote geloften (mahāvrata) voor monniken en nonnen, die absolute kuisheid eisen in daad, woord en gedachte. Leken volgen een gematigde vorm, gericht op huwelijkstrouw en seksuele soberheid.

In het boeddhisme maakt kuisheid deel uit van de monastieke leefregels, vaak benoemd als het vermijden van abrahmacariya. De term brahmacharya komt voor, maar heeft niet overal eenzelfde betekenis.

Brahmacharya is dus een breed ethisch concept, verbonden met ascese, innerlijke zuivering en spirituele toewijding.