West-Romeinse Rijk

Het West-Romeinse Rijk, dat bestond van 285 tot 476 na Christus, was het westelijke deel van het Romeinse Rijk, onderscheiden van het Oost-Romeinse Rijk. Het bezweek uiteindelijk aan de invasies van barbaren, wat het einde van de oudheid markeerde.

Het West-Romeinse Rijk werd gevormd in 285 na Christus toen keizer Diocletianus het Romeinse Rijk in twee delen verdeelde om zijn uitgestrekte gebieden beter te beheren. Deze verdeling leidde tot de oprichting van het West-Romeinse Rijk, met zijn hoofdstad in Milaan en later in Ravenna, en het Oost-Romeinse Rijk, gecentreerd in Constantinopel. Het West-Romeinse Rijk kende een langdurige periode van verval door interne problemen zoals corruptie, machtsstrijd en economische moeilijkheden, evenals externe bedreigingen, voornamelijk invasies door barbaarse stammen zoals de Goten, Vandalen en Hunnen.

Belangrijke gebeurtenissen, zoals de plundering van Rome door de Visigoten in 410 en door de Vandalen in 455, verzwakten het rijk verder. In 476 werd de laatste West-Romeinse keizer, Romulus Augustulus, afgezet door de barbaarse leider Odoacer, wat traditioneel het einde van het West-Romeinse Rijk en het begin van de Middeleeuwen in Europa markeert.

De erfenis van het West-Romeinse Rijk is groot, waaronder de verspreiding van de Romeinse cultuur, het Romeinse rechtssysteem, infrastructuur zoals wegen en aquaducten, en de blijvende invloed op Europese talen en instellingen.