Ghuriden

De Ghuriden waren een islamitische dynastie van Perzische oorsprong die regeerde tussen de 12e en 13e eeuw. Afkomstig uit de regio Ghor (het huidige Afghanistan), speelden zij een cruciale rol in de verspreiding van de islam in India en de oprichting van het Sultanaat van Delhi.

De Ghuridische dynastie heerste over grote delen van Centraal-Azië en het Indiase subcontinent tussen het einde van de 12e en het begin van de 13e eeuw. Van Perzische oorsprong, ontleenden ze hun naam aan de regio Ghor (in het huidige Afghanistan).

Opkomst en groei

Oorspronkelijk vazallen van de Ghaznaviden, vestigde Ala al-Din Husayn (r. 1149-1161) de onafhankelijkheid van de Ghuriden door Ghazni te vernietigen.

Onder Ghiyath al-Din Muhammad (r. 1163-1203) en zijn broer Mu’izz al-Din Muhammad (r. 1203-1206) bereikte de dynastie haar hoogtepunt.

Ghiyath al-Din Muhammad versterkte de macht in Afghanistan en Oost-Iran.

Mu’izz al-Din Muhammad (Muhammad Ghuri) veroverde Noord-India.

Uitbreiding naar India en oprichting van het Sultanaat van Delhi

1192: Overwinning bij Tarain op Prithviraj Chauhan.

1194: Inname van Benares en Kannauj.

1202: Val van Kalinjar.

1206: Moord op Muhammad Ghuri, waarna het Sultanaat van Delhi werd gesticht.

Neergang en nalatenschap

Na Muhammad Ghuri’s dood in 1206:

In India ontstond het Sultanaat van Delhi.

In 1215 namen de Khwârazmiden Afghanistan en Iran over.

De Ghuriden introduceerden Perzische architectuur en islamitisch bestuur, wat de Indiase geschiedenis beïnvloedde.