neoklassiek

De neoklassieke stijl is een architecturale en artistieke beweging geïnspireerd door de vormen en principes van de Grieks-Romeinse oudheid. Het ontstond in het midden van de 18e eeuw en domineerde tot het begin van de 19e eeuw.

Neoclassicisme is een artistieke en architectonische beweging die ontstond in het midden van de 18e eeuw, als reactie op de overdaad van de Rococo-stijl. Deze beweging streeft naar de eenvoud en grandeur van de klassieke kunsten van het oude Griekenland en Rome. Neoklassieke architecten geven de voorkeur aan het gebruik van Dorische, Ionische en Korinthische zuilen, driehoekige frontons, harmonieuze verhoudingen en strakke lijnen. Beroemde voorbeelden van neoklassieke architectuur zijn het Panthéon in Parijs, het Capitool in Washington D.C., en het British Museum in Londen. Naast architectuur beïnvloedde het neoclassicisme ook schilderkunst, beeldhouwkunst en decoratieve kunsten, met als doel de idealen van rationaliteit, helderheid en tijdloze schoonheid te belichamen. Deze stijl speelde een cruciale rol in het vormgeven van de esthetische identiteit van veel openbare instellingen en monumenten.