bhakti

De term bhakti verwijst in het hindoeïsme naar een vorm van devotie die gebaseerd is op persoonlijke toewijding en een directe relatie tussen de gelovige en de godheid.

Bhakti is een belangrijk begrip binnen verschillende religieuze tradities van India, met name binnen het hindoeïsme. Het woord is afkomstig uit het Sanskriet en drukt ideeën uit van verbondenheid, deelname en toewijding. Bhakti onderscheidt zich van paden die vooral gericht zijn op rituele handelingen (karma) of filosofische kennis (jnana) door de nadruk te leggen op emotionele en spirituele betrokkenheid bij een godheid.

Historisch gezien ontwikkelde bhakti zich geleidelijk in het oude India en kende het een sterke verspreiding tijdens de middeleeuwen, toen devotionele bewegingen zich over het subcontinent uitbreidden. Bhakti wordt in verband gebracht met verschillende godheden, waaronder Vishnoe en Shiva, en is niet beperkt tot één enkele religieuze school.

In religieus en sociaal opzicht bevordert bhakti een toegankelijke vorm van geloofsbeleving, los van sociale rang of scholing. Zij komt tot uiting in gebed, devotionele zang, het reciteren van heilige teksten, bedevaarten en tempelbezoek. In architecturale zin heeft bhakti bijgedragen aan de bouw van tempels, heiligdommen en votieve monumenten die bedoeld zijn voor collectieve devotionele praktijken.

Tegenwoordig wordt de term beschrijvend gebruikt voor een devotionele houding, een spirituele stroming of een religieuze context waarin persoonlijke toewijding centraal staat.